Postporođajna depresija (PPD), česta podvrsta teškog depresivnog poremećaja, ima izraženiji nasledni faktor u poređenju s drugim psihičkim stanjima, ali se genetika PPD-a manje proučava u odnosu na druge psihičke poremećaje kao što su anksioznost i bipolarni poremećaj.
Istraživači sa UNC Škole medicine predvodili su međunarodni tim istraživača u najvećoj dosadašnjoj meta-analizi, sa ciljem da istraže genetsku arhitekturu PPD-a.
Njihovo istraživanje, objavljeno u American Journal of Psychiatry, pokazuje da se približno 14 posto varijacija u slučajevima PPD-a može pripisati zajedničkim genetskim faktorima. PPD pacijenta često nije samo rezultat okolinskih faktora, kao što su traume iz prošlosti. Umesto toga, podložnost PPD-u nosi značajnu genetsku komponentu.
Istraživači, predvođeni naučnikom Džerijem Guintivano, doktorom nauka i asistentom na katedri za psihijatriju UNC Škole medicine, takođe su otkrili genetsku arhitekturu PPD-a, koja, kako navode, značajno korelira s genetskom arhitekturom teške depresije, bipolarnog poremećaja, anksioznih poremećaja, poremećaja posttraumatskog stresa, nesanice i sindroma policističnih jajnika.
To znači da se simptomi PPD-a verovatno javljaju kao posledica interakcije istih gena koji su uključeni u ove druge psihičke i hormonski povezane poremećaje.
„Proučavali smo otprilike 1,1 milion regiona ljudskog genoma“, rekao je Guintivano, „i utvrdili smo da PPD ima sličan genetski potpis kao i ovi drugi psihički poremećaji. Čini se da se genetski faktori rizika za PPD dele s drugim poremećajima, kao što su teška depresija, bipolarni poremećaj i anksioznost.“
Istraživači su takođe otkrili da su genetski regioni koji uključuju GABAergičke neurone povezani s PPD-om, posebno u talamusu i hipotalamusu. GABAergički neuroni kontrolišu oslobađanje neurotransmitera GABA.
Iako su istraživači otkrili mnogo toga o genetici PPD-a, više nego ikada pre, imali su ograničen broj podataka. Najbolje studijegenoma koriste podatke stotine hiljada osoba s određenim poremećajem, kao što su teška depresija ili šizofrenija.
Za svoje istraživanje, Guintivano i kolege koristili su 18 kohorti evropskog porekla (17.339 slučajeva PPD-a i 53.426 kontrola), jednu kohortu istočnoazijskog porekla (975 slučajeva i 3.780 kontrola) i jednu kohortu afričkog porekla (456 slučajeva i 1.255 kontrola), što ukupno iznosi 18.770 slučajeva PPD-a i 58.461 kontrola.
Iako je ovo bila najveća GWAS studija PPD-a do sada, Guintivano je rekao da je i dalje bilo premalo slučajeva PPD-a da bi se tačno utvrdile specifične lokacije u genomu koje su povezane s rizikom od PPD-a.
Izvor: Neuroscience News / Detinjarije.com
