Kora na stablu je sivosmeđa i ispucala, mlade grančice su zelene sa upadljivim lenticelama a na prelomu se vidi bela, meka srž.
Listovi su naspramni, neparno perasto složeni, cvetovi su u cimoznim štitolikim cvastima sa belim ili žućkastim cvetovima jakog mirisa.
Plod je sjajna, crno-ljubičasta okrugla koštunica sa crvenim sokom.
Po bakinom receptu: Sirup od zove koji budi uspomene na detinjstvo
Raste u srednjoj i južnoj Evropi, Maloj Aziji i na Kavkazu, po šumama, zapuštenim mestima, oko naselja, a gaji se i po parkovima.
Zova se ubraja u najstarije lekovito bilje: dokazi o njenoj upotrebi nađeni su u arheološkim nalazištima koja potiču još iz kamenog i bronzanog doba.
Među prvima opisao ju je u svojim spisima Teofrast, dok Diosokrid u svojim delima pominje mnoge načine njene primene u svrhu lečenja.
Kao lekoviti deo biljke koristi se: Osušen cvet (Sambuci flos) i plod (Sambuci fructus)
Upotreba: Kao sredstvo za pospešivanje znojenja i kod upala sluzokože. Takođe olakšava izmokravanje i pražnjenje creva. Plod se koristi i za izradu džema, a svež cvet za izradu sirupa.
Neželjeni efekti i interakcije sa lekovima: Preterana upotreba može dovesti do sniženja nivoa kalijuma u krvi.
Način pripreme i upotrebe čaja: Dve kafene kašike cveta zove preliti šoljom (200 ml) ključale vode. Sud poklopiti i ostaviti da stoji 10 minuta. Procediti i piti po jednu šolju čaja tri puta dnevno.
Izvor: Danas.rs/Institut Josif Pančić
 najčešće raste na sunčanim šumskim krčevinama, obodima šuma i u svetlim šumama Evrope){kind=link}